Ik vind mezelf in de club, lurkend aan men vierde cappuccino. Met elke slok versnellen hersenspinsels onder mijn schedelpan. Het vermogen tot orde en netheid neemt gestaag af. In de krant zie ik een foto van de premier van dit prachtige land. In mijn hoofd hoor ik hem met horten en stoten enkele woorden uit zijn mond persen op de nationale omroep. Het is een speech met betrekking tot de laatste promotiestunt van xe9xe9n van x92s lands meest kleurloze parlementarixebrs. Zijn gezicht is wit van de angst door de profetiexebn waarin hijzelf is gaan geloven. Zijn stem is zelfvoldaan maar voor de meesten nauwelijks interessant aangezien de woorden telkens hetzelfde zijn.

De man heeft een filmpje gemaakt. Nou ja van filmen is weinig terechtgekomen. Op het wereldwijde web heeft hij enkele beeldfragmenten gevonden die vagelijk iets met elkaar te maken hebben. Deze heeft hij vervolgens aan elkaar geplakt onder begeleiding van enkele fragmenten uit een heilig boek en omkaderd met strontkleurig bruin. Oh ja, hij verscheurt ook nog een aantal paginax92s van een telefoonboek.

Niets bijzonders, hoogstens uitermate oninteressant. Toch zijn er genoeg idioten te vinden in ons kleine landje die hem met volle overgave aanmoedigen. Deze mensen menen hoofddoekjes te haten. Werkelijk haten ze spuwende jongeren, onkruid tussen de tegels en ogen die je niet achter glas of via een spiegel aanstaren. Ik houd wel van hoofddoekjes. Een half uur geleden liepen er vier langs. Met hen had ik best een ommetje willen lopen. 4 hoofddoekjes, 4 kleuren, 4 stijlen. Ik kan er niets aan doen maar ik prefereer nu eenmaal kleurige en stijlvolle hoofddoekjes boven golvend met waterstofperoxide bewerkt haar.

Loki
is the creature who transgresses all boundaries; even more significant, Loki represents the boundary itself… Loki may most properly be seen as representative of more than either the boundary or the boundary crosser; in the character and role of Loki, the boundary, difference itself, has collapsed. But to say that it ‘has collapsed’ implies its prior existence, and this does not adequately describe Loki. In Loki that opposition has never been created; what is elsewhere two is one in Loki. — Karen Swenson–

Waar ligt zij? Heb jij haar gezien? Zij moet hier ergens zijn? Ik ben hier al zo vaak geweest en nooit kan ik haar vinden. Iedereen zegt: ooit! Dan vraag ik: “Denk je?” maar weet ik dat ik haar stiekem nooit wil vinden.

Grens: v. (m.) (grenzen), afscheiding, scheidingslijn;
-geen grenzen kennen, alle perken oveschrijden;
-alles heeft zijn grenzen, er is xe9xe9nmaal een eind aan iemands geduld

Hey meisje,

Ge zult u misschien wel afvragen wie Loki is. Awel, Loki is mijn wanhopige poging om een plek te vergaren in de Wereldgeschiedenis en mezelf te voorzien van het eeuwige leven. Ik had ook kunnen zeggen dat ik een rexefncarnatie ben van Oscar Wilde of Laurence Sterne, dit had echter geleid tot disproportionele verwachtingen. Niet dat ik niet verwacht ooit in hun voetsporen te treden hoor. Ik dicht me zelf namelijk een behoorlijk potentieel aan genialiteit toe, wat ge het best kunt zien als een breed gexefnteresseerde en gepassioneerde genialiteit. Jammer genoeg heb ik die nog niet kunnen openbaren.
Loki wel. Schoon mythisch figuur dat hij is. Hij is het wezen dat grenzen overschrijd, nog sterker het wezen dat de grens is. Hij zit ergens tussen waarheden en fictie in. Is dat niet mooi? Weet ge, Loki zou u al lang versierd hebben of ge nu een vriendje hebt of niet. Met een paar woorden zou hij u geheel inpalmen. Ik daarentegen zou eindeloos met u kletsen en filosoferen, om dan na vele gezellige nachten vol alcohol en heerlijke spanningen van u te horen te krijgen dat ge een bepaalde jongen leuk vind. Hierop zou ik dan reageren met iets te weinig enthousiasme. Gij zou het niet begrijpen, maar het ook niet laten erover door te gaan.
Voel je je al een beetje aangesproken? Goed zo! Nu heb ik het verpest hxe8. Had ik dat al niet dan? Had je nou echt verwacht dat wij vrienden zouden blijven? Wees gerust, ik heb genoeg vrienden, vooral vriendinnen. Eigenlijk is het heel simpel. Ik wil je voor even. Even echt! Ik stel niet meteen een lange relatie in het verschiet hoor. Nee, dat heb ik nog nooit gehad en ik zou voor me god niet weten hoe zo een relatie te onderhouden. Misschien lukt het me ditmaal wel; met jou.
Weet je. Ik ga niet op je wachten. Ik ga je ook niet bellen. Misschien kom ik u nog wel eens tegen. Misschien lig ik volgende week wel met u in bed. Het is ook mogelijk dat ik me morgen weer terug trek in mijn mystieke schulpje en wordt ge met alle gemak door Loki versierd, terwijl ge Jacques in de kou laat staan.
Trek geen onvdoordachte conclusies: Al bij al zijt ge de aandacht blijkbaar waard.

Kus kus.

“Ik heb xe9xe9n boek te veel gelezen voor Nederlands,” zegt het meisje tegen het jongensachtige wrak dat naast haar loopt. “En ik haat lezen, vooral in het Nederlands.” Weet ge, ik vind het heerlijk zulke zinsneden te horen. Zeker als ze uit de mond van zo’n bevallige freule komen. Ze is jong, ik weet het. Waarschijnlijk zit ze nog op de middelbare school. Ok, maar … Wacht even, het puberaal aanhangsel zegt ook wat: “Ik kan niet lezen.” Nu moet ik effe opletten dat ik niet in de slappe lach schiet. Ik wend men ogen af van het magere ventje in veel te brede winterjas en zie dat het meisje hem verslagen aankijkt. Ik ruik mijn kans, spring boven op haar en zeg: “Volgens mij onderschat u de Nederlandse taal een beetje.” Nu is het mijn beurt om verslagen aangestaard te worden. “Ik hoorde u net uw afgunst uiten ten op zichte van het geschreven woord. Grappig hoe u eerst het woord haat gebruikt en vervolgens door een waardeoordeel u uw eerder stelling ontkracht.” Volgens mij begint de jonge, wiens schoenen zich naast onze hoofden hebben postgevat, me nu wel heel erg te haten.
“Hey gooser, waar bemoei je je mee?”
“Ik bemoei mij nooit met iets wat mij niet aangaat.”
“Rot op dan!”
“Zoals ik al zei, daar zie ik geen enkele reden toe.”
Het meisje ligt me verdomd nog steeds aan te staren. Wat ze denkt kan ik jammer genoeg niet lezen.
“Kom Elisa we gaan. Voor ik die arrogante lul een klap foor se harses geef.”
Ik glimlach naar hem en kijk dan weer naar haar. Ze blijft keurig liggen. Nu moet ik wel doorgaan, ik heb nog niet gewonnen. Positioneel ben ik vooruit gegaan, maar elke misser kan nog steeds fataal zijn. Ah fuck, ik moet nu echt niet te lang wachten. Dan weet ik het. Ik ga staan. Help haar overeind. Pak een boek uit men tas en geef het haar.
“Dankjewel,” zegt ze. “Mooie klank breng jij voort,” bedenk ik me nu pas. Ik glimlach en zeg: “Ik zie je wel weer.” Ik draai me om en loop richting de trein.

Fuck! Met een schok werd Cloxeb wakker. De staande klok wees half acht aan. Haar slapen bonkte. Een ongelooflijke drang naar koffie overmande haar. Verdoofd keek ze om zich heen. Op haar schoot lag een slaapzak, op de salontafel stonden twee halfvolle wijnglazen en kleren hadden zich in alle vrijheid opgestapeld op de vloer. Het was fris in de woonkamer die enkel werd opgewarmd door het aroma van verse koffie. De geur had zijn weg gevonden doordat de deur die keuken en woonkamer scheidde op een kier stond. In de keuken stommelde trouwens iemand rond. De tussendeur ging verder open. In de opening stond haar broer met twee grote koppen dampende koffie. Zijn verschijnen deed haar constateren dat ze door haar bruusk ontwaken halfnaakt in de kamer zat. Stefan zette de twee koppen op de salontafel, zocht effe tussen de kleren en wierp Cloxeb vervolgens zijn t-shirt toe.
“Merci,” zei ze glimlachend.

“De rien.”
Stefan gaf haar een kop. Gulzig begon ze de bruine vloeistof naar binnen te werken. Haar hele lichaam warmde op, het gepomp ebde weg uit de slapen en de hersenen schoten in gang. Alles waar ze een week niet aan gedacht had kwam weer naar boven. Ze keek naar de klok; over drie uur zou haar vliegtuig vertrekken en binnen een uur zou de chauffeur al voor de deur staan.
“Ik heb zin in een sigaret, kun je me mijn handtas even aangeven?”
Wederom begon Stefan te zoeken in de stapel kleren.
“Ze staat naast je stoel.”
“Oh, ok,” zei hij afwezig terwijl hij haar de handtas toewierp.
“Merci.”
Uit haar handtas viste ze een sigaret, stak hem aan en inhaleerde met gesloten ogen. Deze opende ze vrijwel onmiddellijk om naargeestig rond te turen naar een asbak. Moeder was plots gestopt met roken de dag dat haar man overleden was. Diezelfde dag had Cloxeb haar eerste pakje gekocht.
“In de servieskast staat nog wel een asbak. Denk ik,” zei Stefan”
Ze liep erheen, opende de kast zocht effe en vond een klein kristallen exemplaar die ze Stefan toonde.
“De asbak van een niet-roker,” glimlachte ze, “hoe kan je nou een hele dag werken als je constant dat ding moet legen.”
Stefan leek niet van zins te antwoorden, dus ging ze maar weer stilzwijgend tegenover hem zitten. Plots leek die sigaret een stuk langer. Ze nam nog twee heisjes, drukte de sigaret maar uit en stond op: “Nou ik ga douchen!”
“Hoe gaan we aan mama uitleggen dat ons bed onbeslapen is.”
Shit! Waarom moest er nou weer gepraat worden? Heel even stond ze besluitloos stil. Toen zette ze haar weg richting de badkamer verder en antwoordde ze: “Niet!”

“Het is al weer een behoorlijke tijd geleden,” dacht Loki, “dat ik zelfreflecterend in de club gezeten heb.” Met enig genoegen zette Gabriel hem dan ook een biertje voor.
“Merci, en schol hxe8.”
“Laat het je smaken.”
Loki nam een stevige slok en moest concluderen dat hij de afgelopen tijd toch heel wat had moeten missen. Hij keek even in het rond, zag menig mooi hoofdje en kreeg sterk de neiging om er xe9xe9n of meerdere te benaderen. Op de hoek van de bar tegenover hem zat een groep meisjes aan de rode wijn en Gauloises. Met die ene blondharige was hij er al in geslaagd oogcontact te maken. Ze had blauwe lichtvermoeide ogen, een hoog voorhoofd en bleke maar altijd glimlachende lippen.
“Hey.”
Loki keek op en zag dat Jacques naast hem was komen zitten.
“Oh, hey. Da’s lang geleden, hoe is’t me u?”
“Pfff, het gaat wel, het gaat wel.”
“Zo klinkt ge anders ni.”
“Ach ja, vrouwen.”
“Wat is er met de vrouwen? Lukt het ni?”
“Nee, en ik vraag me serieus af of het ooit wel zal willen lukken.”
“‘k Moet zeggen da ‘k er een hard hoofd in heb als ‘k u zo bezig hoor.”
“Nou bedankt hoor! Mag ik een biertje van je Gabriel en doe hem er ook maar eentje.”
“Bedankt! Weet ge, ‘k heb er eens over na zitten denken.”
“Over vrouwen? Dat doe ik heel de dag.”
“Nee, over u en vrouwen. Eigenlijk over alle mannen en vrouwen. Kijk als ge weinig succes hebt bij de vrouwen zijn er twee mogelijke redenen: Exe9n, ge zijt homo en da straalt zo van u af da vrouwen u meteen als beste vriend of broereke zien.”
“Ik ben geen homo, maar …”
“Laat me nu is uitspreken.”
“Ok, sorry, ga je gang maar …”
“Houd uwe mond alsteblieft. Twee, ge zijt hetero, maar toch zien vrouwen u meteen als beste vriend of broereke.”
“Inderdaad, dat heb ik nou altijd.”
“Der is niks mis mee zene, het is alleen mis als ge niet geniaal zijt. Als ge hetero zijt en ge kunt geen vrouwen krijgen om da ge niet mannelijk genoeg zijt, kunt ge maar beter geniaal zijn.”
“En als je niet geniaal bent.”
“Dan is de kans groot dat ge over veertig jaar zo’n zielige vrijgezel zijt die elke dinsdagavond in ‘t cafxe9 pintjes zit te drinken en over voetbal praat met lotgenoten.”
“Dus mijn enige redding ligt in de genialiteit.”
“Inderdaad! En nu ga ik u laten want ik moet effe een klapke doen met dat blond meiske daar.”

Laat nooit je gebruikersnaam in combinatie met je password achter op een computer, tenzij je zeker weet dat je wordt omringd door eerlijke lieden.

Door Stront Bezeten en der Dagen MoeEen HistorieEen verhaal over 3 koene ridders en hun strijd voor rechtvaardigheid. Zullen zij er in slagen het volk te bevrijden van Ronald’s dictatuur.

“Uw Ilias kan de deur uit!”
– The Times Literary Supplement -

Oh stad van het theater,
Muziek en poxebzie,
Schone vrouwen, lekker eten
En een vleugje romantiek.
Ik zal hier komen wonen
Met men vrouwtje oh zo lief
En op het Place des Vosges paraderen
Met kinderen wel drie.

Mode is een vorm van theater met zeer strenge regels. In weze is er in Parijs dus niet zo veel veranderd sinds de hoogtijdagen van ‘l Academy Franxe7aise.